Vertragen

Ik lees het boek Altijd vandaag. Lopen naar het einde van de wereld. Met een zware burn-out begint Wim Diepeveen aan de Camino, de bekende pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Zijn arts heeft hem gewaarschuwd: ‘Als je nu niet stopt met werken ben je volgend jaar rond deze tijd dood. Ga wandelen.’ Een alarmerende wake-up call én een interessant advies. In plaats van rust schrijft de arts wandelen voor.

Terwijl ik met Wim langs weilanden vol koeien en uitgestrekte akkers trek, het zuur in mijn benen voel als we weer eens flinke klim maken en me schrap zet voor de afdaling met gladde keien en verraderlijke kiezels, begrijp ik dat advies steeds beter. Wie wandelt vertraagt de tijd. Je komt in een toestand van verstilling en in die verstilling kun je jezelf terugvinden. Je was er altijd al, maar je werd opgeslokt door dagelijkse moetens. Door werk, lijstjes, berichten, allerhande verplichtingen en een dosis leuke dingen, want je wilt ook nog een beetje leven! Diepeveen liep 3000 kilometer om zichzelf en zijn lichaam te hervinden. De ene stap na de andere. Het ritmisch tikken van de pelgrimsstok op de maat van zijn tred. Geteisterd of gekoesterd door regen of zon. Uitgeput of energiek. Zijn belangrijkste zorg: eten, drinken en een plek om te slapen. Het leven teruggebracht tot de basis.

Wie een fysieke pelgrimstocht maakt krijgt de vertraging geschonken, maar loopt het risico om bij thuiskomst in oude gewoontes te vervallen. De innerlijke pelgrim moet de vertraging direct thuis aanbrengen. Ik neem mijn dagen onder de loep en schrik hoe weinig rust- en stiltemomenten er in mijn leven zijn. Mijn telefoon verleidt me voortdurend om berichtjes te checken, nog iets te luisteren of te kijken. Ik ben aanzienlijk minder boeken gaan lezen, terwijl dat me stilte en rust brengt en me met mezelf verbindt. Ongemerkt is er onrust in mijn leven geslopen. Onbewust zoek ik naar opvulling. Nog even dit kijken, nog even dat luisteren. Alle lege momenten zijn uit mijn dag verdwenen en daarmee ben ik de rust verloren om gewoon te zijn. Te verwijlen. Te voelen. Voor me uit te staren. Ik ben verslaafd geraakt aan informatie. Aan nieuws, interessante podcasts, leuke series, mooie films. Vulling die vult zoals fastfood vult. Het biedt genot, maar eenzijdig ingezet, leidt het op de lange termijn ook tot tekorten.

‘Lezen is wandelen voor de geest’, zegt Lex Bohlmeijer in een interview met Diepeveen. Die uitspraak neem ik graag ter harte. Ik ga weer meer lezen. Om te vertragen, verstillen en om mezelf te hervinden.

Boek: Altijd Vandaag. Lopen naar het einde van de wereld.

Luister naar: Pelgrimstocht. Lex Bohlmeijer in gesprek met Wim Diepeveen.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *