Wonder

Wonderen horen bij een pelgrimstocht. Sommige pelgrims zien Mariabeelden huilen, anderen hebben visionaire dromen of ontmoeten een overleden geliefde. Afgelopen week is huisarts Dick Kruijthoff gepromoveerd op ‘genezing na gebed’. Trouw publiceerde er een artikel over: Genezen na gebed? Het kan eigenlijk niet, maar het gebeurt wel. (Trouw, 25 april 2023)

De uitkomst van Kruijthoffs onderzoek is verbluffend. Bij zeventwintig mensen met een goed gedocumenteerde ziektegeschiedenis, werden er na grondig dossieronderzoek door vijf medisch specialisten en een placebo-deskundige, elf gevallen aangemerkt als medisch opmerkelijk. De meeste van deze mensen zaten al in een vergevorderd stadium van hun ziekte, toen er – na een aantoonbare tijdrelatie met gebed – een opmerkelijk en onverwacht verloop in hun toestand optrad. Mensen die al jaren niet meer konden lopen, wandelden en fietsten ineens weer.

Ik zit buiten als ik het artikel lees en vraag me af hoe het zou zijn als ik ineens uit mijn rolstoel op zou kunnen springen. Hoe zou dat voelen? De tuin ligt voor me in al haar uitnodigende lentepracht. Mijn vingers jeuken. Bovendien zou een wonder me redden van het fysieke verval dat zich de laatste maanden voltrekt: mijn armen worden zwakker en ik verslik me vaak. Die twee zaken hebben een correlatie, ontdekte ik deze week. Omdat ik mijn arm slechter kan heffen, breng ik mijn eten anders naar mijn mond. Daardoor raakt mijn slikreflex verstoord en eindigt de boel in mijn luchtpijp in plaats van mijn slokdarm. Combineer dat beeld met weinig kracht om te hoesten en je snapt dat een wonder hier best goed werk zou kunnen verrichten. Waarom geen poging wagen?

Mijn handen zijn gereed om zich te laten vouwen voor gebed, maar iets houdt me tegen. Genezing mag aantrekkelijk lijken, ergens voelt het ook alsof ik daarmee een film voortijdig afbreek. Een boek niet uitlees. Een trui niet afbrei. Alsof ik iets onderbreek wat afgemaakt wil worden, zelfs al lokt het einde niet. Pijnig ik mezelf daarmee onnodig? Is dit een overblijfsel uit mijn roomse jeugd? Moet ik mijn lijden braaf dragen zonder te klagen? Dat geloof ik niet. Het voelt eerder alsof ik iets cruciaals mis als ik nu op zou kunnen springen en weg zou wandelen. Alsof ik daarmee ook wegwandel van mijn weg. Een belangrijk stukje ongelopen laat.

De tuin zucht en ik zucht mee. Voorlopig ga ik zonder wonder verder. Dus wie een mirakel zoekt: ik heb hier een ongebruikt exemplaar liggen.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *