Vertrek

Eerste paasdag is mijn pelgrimage officieel begonnen. Dat betekent dat ik vanaf nu iedere week een aantal kilometers schrijf (een A4-tje staat gelijk aan 1 km), me wijdt aan terugkerende activiteiten als meditatie en waarnemingsoefeningen en een aantal thema’s uitdiep die iedere pelgrim onderweg tegenkomt: het eigen verleden, de toekomst, ontmoeting met reisgenoten, etc. [1] Daarnaast ga ik iedere twee weken op pad om iets te ondernemen wat buiten mijn comfortzone of gewoontepatroon valt. Er staan al een aantal spannende dingen op mijn lijstje: een geboortehoroscoop laten trekken, het bezoeken van vriendinnen uit een ver verleden en een klankschaalmassage… Het is mijn voornemen om honderd kilometer te schrijven en dat betekent dat ik een maand of vijf onderweg zal zijn.

Mijn vertrek was rommelig. Door een sterfgeval in de familie was ik niet klaar met alle voorbereidende oefeningen. Even overwoog ik uitstel, tot ik me herinnerde dat ik Pasen niet voor niets als vertrekpunt had gekozen. Het paasfeest verenigt in één groots gebaar twee uitersten: leven én dood. Door de dood heen vindt er een opstanding plaats. In onze moderne cultuur lijkt het besef van de grandiositeit van dat beeld verloren geraakt. Pasen is net als kerstmis ten prooi gevallen aan commercie. In de week voor Pasen stroomde mijn mailbox vol met de meest vreselijke advertenties. Vergeet de paashaas, reken op Paypal. Ga jij ook ei(phone)tjes zoeken? De roep om het leven te vieren in het volle besef van de dood, is veranderd in de lokroep van het consumentisme.

Ook buiten het christendom zijn krachtige beelden van opstanding te vinden. De mythologische feniks bijvoorbeeld. Deze vogel verrijst uit zijn eigen as en daarmee representeert hij, net als Pasen, de dualiteit die het hele bestaan vormgeeft: Geboorte en dood. Verdriet en vreugde. Vallen en opstaan. Zwart en wit. Het ja en het nee. Een pelgrim zegt ‘ja’ tegen alles wat op zijn pad komt, al is het misschien niet wat hij zich wenst. Dit ‘ja’ vol overgave, komt voort uit het besef dat opstanding alleen kan komen voor wie bereid is te sterven. Voor wie durft te vallen. Transformatie gaat nooit over rozen. Het zou fijner en makkelijker zijn als dat zo was, maar helaas, ik heb nog nooit iemand zien herrijzen uit een rimpelloos bestaan.

Ik koos Pasen als vertrekpunt voor mijn pelgrimstocht, omdat ik het volle leven wil leven. Ik wil niet alleen ‘ja’ kunnen zeggen tegen de fijne dingen in mijn leven, maar ook tegen mijn pijn en verdriet. Tegen de schaduw die onlosmakelijk bij het licht hoort. Tegen de dood die slechts de keerzijde van het leven is. Ik verlang naar diepte in mijn leven. Naar reliëf. Ik wil geen ei(phone)tjes. Geen gekocht Paypal geluk. Mijn vertrek was rommelig en dat is helemaal prima. Liever rommelige diepte, dan een perfect, gladgestreken bestaan.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *