Opruimen

Bij thuis pelgrimeren hoort een grote schoonmaak. Je huis wordt immers voor een paar maanden je ‘tempel’. IJverig maak ik een lijstje. Ik wil mijn bank – die in de loop van het jaar een boekenkast is geworden – weer zijn oorspronkelijke bestemming terug geven, een begin maken met het opruimen van de tuin en mijn knutselkast weer open kunnen doen, zonder dat er spullen uitvallen…

Ik ben super veel zin en daar gaat het mis, want mijn dadendrang stuit keihard op de grenzen van mijn lijf. Bij alle handelingen heb ik hulp nodig, maar daar wil ik niet op hoeven wachten. Mijn handen jeuken.

Ik wil de boel zelf aanpakken. En wel nu!

Als hond en dochter de volle laag van mijn frustratie over zich heen krijgen, is er geen ontsnappen meer mogelijk. Ik moet de pijn gaan voelen. De pijn van niet-kunnen. Van altijd hulp nodig hebben. Van duizend plannen hebben met weinig mogelijkheid tot realisatie.

Ik huil mezelf leeg en dat ruimt enorm op: ik val weer met mezelf samen. Voel wat gevoeld moet worden. Rouw om wat gerouwd moet worden. Dit ben ik, dit is mijn leven. Mijn pad.

Gesterkt ruim ik geen vijftig, maar vijf boeken op. Schoon ik geen kast, maar een laatje op. En laat ik de tuin voorlopig lekker rommelig. Ik voel me trots en blij. Stapje voor stapje, in mijn eigen tempo en binnen de grenzen van mijn eigen mogelijkheden, kom ik er ook.

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *