Niet opgeven

Ergens onderweg ben ik mijn inspiratie verloren. Ik heb geen zin in kilometerschrijven, vergeet om me heen te kijken tijdens mijn wandelingen en heb geen ideeën meer voor deze reisverslagjes. Het voelt alsof mijn hoofd het heeft overgenomen van mijn hart Alsof er alleen nog maar een opgedroogd plasje over is van het reusachtige meer vol ideeën, scheppingsdrang en bevlogenheid dat me wekenlang vergezelde.

Het viel te verwachten. Geen boog die eindeloos gespannen blijft. Geen golf die eeuwig piekt. Dit zijn de volhoud-kilometers. De kilometers die je loopt als je van je pad bent afgeraakt en een omweg moet maken om je weg weer terug te vinden. Geen pelgrim die niet verdwaalt. Die zich niet afvraagt waar hij in godsnaam aan begonnen. Die de eentonigheid van sommige delen van het pad amper kan verdragen. Ik verlang naar de opwinding van het begin. Naar alles wat nieuw was. Ik voelde me als herboren. Mijn dagelijkse wandelingen werden avonturen. Ik keek met nieuwe ogen om mee heen en deed ontdekking na ontdekking. Nu kost het me moeite – veel moeite! – om met dezelfde toewijding te blijven kijken, schrijven, dichten, mediteren.

‘Nu komt het erop aan,’ fluistert een stemmetje in mijn binnenste. ‘Hou vol!’ Dat stemmetje verdenk ik ervan de ware pelgrim in mij te zijn, want het weigert op te geven. Als ik mijn pen er bij neer wil gooien, wil wandelen op de automatische piloot, of liever een klusje afwerk dan een kwartier mediteer, wint dat zachte stemmetje het van mijn gemakzucht. Ik voeg me ernaar omdat ik steeds beter snap dat pelgrimeren iets is dat je keer op keer moet willen. Je moet er tijd voor maken. Energie voor opbrengen. Er andere dingen voor aan de kant schuiven. Ook als je geen zin heb, moe bent, of druk. En ook als het niet de jackpot oplevert, want helaas, niet iedere meditatie brengt een piekervaring en niet iedere natuurwaarneming eindigt in een aha-erlebnis. Soms hou ik aan kilometerschrijven niks anders over dan een zere hand of een stijve nek.

Toch blijf ik mijn pelgrimsweg vervolgen want ik geloof heilig in de kracht van herhaling. Niet alleen omdat herhaling gegarandeerd tot verdieping leidt, maar ook omdat iets herhaaldelijk volhouden steeds opnieuw om een krachtdadig wilsbesluit vraagt. Om tóch te mediteren, ook al lees ik duizend keer liever de krant. Om tóch oplettend om me heen te kijken, ook al is een beetje voor me uitstaren wel zo lekker. Doen wat ik me heb voorgenomen, zonder me daarbij te laten leiden door momentane zin of geen zin, is voor mij een weg naar innerlijke vrijheid. Naar kunnen doen wat ik kies. Kunnen zijn wat ik wil zijn. Pelgrimeren helpt daarbij. Maar jee, soms zou ik willen dat ik gezegend was met zin in alles. Want soms is doen wat je wilt doen, het moeilijkste wat bestaat.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *