Klank

Ik had er nog nooit van gehoord. Een massage met klankschalen. En zonder de opdracht om tijdens mijn pelgrimage uitjes te ondernemen die buiten mijn comfortzone vallen, was ik er vast nooit aan begonnen. Maar nu kwam van het één het ander. Op zoek naar een manier om het begin van mijn dagelijkse pelgrimstijd mee aan te duiden, kocht ik een klankschaaltje. Het aanslaan ervan verandert de gewone tijd in gewijde tijd. Het helpt me de dagelijkse beslommeringen te laten voor wat ze zijn.

De klank van het schaaltje is helder van toon en houdt lang aan. Het maakt me rustig en geconcentreerd. Dat directe effect maakt me nieuwsgierig. Ik sla aan het googelen en voor ik het weet zit ik in de fascinerende wereld van klanken, trillingen en geometrische vormen. Op YouTube luister ik naar het bijzondere geluid van oeroude, in Tibet geslagen schalen en ik kom terecht op een site van De Klankschaaldame. Zij biedt massages aan en voor ik het weet heb ik haar een mail gestuurd.

Met een rolkoffer vol indrukwekkende schalen, van groot naar klein, komt ze bij me. Ze spuit wat lavendelolie in de rondte – ‘om een beetje mijn eigen sfeer te creëren’ – en begint. Het is alsof ik in een bad vol klanken word ondergedompeld. Ze zijn overal. Om me heen maar ook op mijn lijf. Soms beweegt ze een schaal langs mijn lichaam, van boven naar beneden. De trillingen voelen als strelingen. Ik zak steeds dieper weg, tot er alleen nog maar klank bestaat. Trilling en klank.

In den beginne was het Woord. En het woord was bij God. En het woord was God. Is God klank? In De kronieken van Narnia, van C.S. Lewis, kom je via een kledingkast terecht in een verborgen land. De heerser van dat land is Aslan. Een enorme leeuw. Hij heeft Narnia tevoorschijn gezongen. Schepping als resultaat van trilling. Als je er wat langer bij stilstaat is dat niet zo gek, want trilling is ook vorm. Kijk maar wat er gebeurt als je zand op een ijzeren plaat strooit en deze in beweging zet met een strijkstok. Onmiddellijk ontstaan er geometrische patronen (Chladni patronen). Datzelfde gebeurt als je water blootstelt aan trilling door geluid. Iedere frequentie blijkt een eigen unieke vorm te hebben.

Rudolf Steiner beschrijft de mens als een klankharmonie. Pythagoras spreekt over de Harmonie der Sferen: iedere planeet brengt met zijn beweging door de dierenriem tonen voort, die tezamen octaven vormen. Deze kosmische muziek heeft volgens hem de zichtbare fysieke wereld voortgebracht. Van Goethe is de uitspraak: Architectuur is bevroren muziek en muziek is architectuur in beweging. Ineens snap ik dat. Muziek en bouwkunde gaat allebei over verhoudingen. Over ritme. Harmonie.

Gebouwen kunnen we zien, maar we zijn blind (of doof) voor de onderliggende klankarchitectuur. Die blijft voor ons “een land achter de kleerkast”. Is dat ook zo met de mens? Met alles uit de zichtbare wereld? Stel dat we tevoorschijn gezongen zijn. Stel dat we gestolde klanken zijn. Dat we elkaar beroeren zoals muziek ons beroert. Dat we kunnen samenklinken of disharmoniëren. Dat ziektes valse noten zijn. Dat de klimaatcrisis een uit de maat gevallen muziekstuk is. En oorlog een partituur die nooit geschreven had moeten worden. Stel.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *