Op weg

Twee weken geleden plaatste ik op Facebook een bericht over een vriendin die op dit moment een pelgrimstocht in Japan maakt. Ik las haar verslagen en alles begon te kriebelen. Zou ik zelf zo’n reis kunnen maken? Was dat mogelijk met een rolstoel? Moest ik een busje ombouwen tot camper en mijn zorgverleners enthousiasmeren om mee op pad te gaan? In gedachten zag ik mezelf al over stoffige paden rijden met dat busje achter me aan…

Gelukkig heb ik mezelf op tijd gered van dat idiote plan, want als ik ergens niet naar verlang is het naar een nog ingewikkelder (zorg)leven. Juist de eenvoud van een pelgrimstocht trekt me aan. Het gestaag onderweg zijn. Oog hebben voor wat er op je pad komt. Stilstaan bij wat dat innerlijk met je doet. Leven bij de dag. Vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt.

Maar is een fysieke reis voorwaarde daartoe? Of enkel ruggensteun? Is het niet ook mogelijk om zo’n tocht thuis te maken? Een pelgrimage is tenslotte meer een innerlijke dan een uiterlijke reis.

Dus stelde ik op Facebook de vraag of mensen wilden meedenken over de mogelijkheid van thuis pelgrimeren. Ik kreeg drie tips. Er is een app, die thuis afgelegde kilometers (joggen, fietsen, roeien, rollen) kan verbinden met daadwerkelijke routes, waaronder ook de bekende bedevaart naar Santiago de Compostela. Op die manier ‘loop’ je de route dus virtueel. Na een kort onderzoek heb ik die mogelijkheid laten vallen. Een smartphone combineert voor mij niet lekker met een reis naar binnen.

De tweede tip was de aanschaf van een uit hout gesneden vingerlabyrint. Dat klonk al beter. Een labyrint is, in tegenstelling tot een doolhof waarin je kunt verdwalen, een pad dat je de weg wijst. Je bereikt het centrum van een labyrint weliswaar via omwegen, maar de weg leidt altijd naar je doel. In de Middeleeuwen doorliepen pelgrims het labyrint als oefening en op pelgrimspaden kom je het teken van het labyrint nog steeds tegen. Het herinnert je eraan dat vele mensen voor jou, het pelgrimspad betraden.

Een vingerlabyrint biedt je de mogelijkheid om – lekker thuis voor de kachel – met een vraag naar binnen te keren. Je wandelt rustig met je vinger langs het uitgesneden pad. Dat biedt focus en rust. Terwijl je kronkelend maar gestaag de weg naar je doel vervolgt, kun je onderweg nadenken, reflecteren en tot jezelf komen.

De derde tip kwam van iemand die ik niet ken. Het betrof een boek: Innerlijk pelgrimeren. Ik mocht het gratis hebben. Toen het boek uit het bubbeltjesplastic tevoorschijn gleed, stond mijn hart even stil. Op de voorkant stond een tekening van een labyrint. Toen wist ik het. Ik was al onderweg.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *