Help I need some body

Een theatervoorstelling van Mimetheatergroep Bambie, DEGASTEN en Theater LeBelle.

Samen met één van mijn zorgverleners bezocht ik Help I need some body, een theatervoorstelling over de complexiteit van zorg, waarin hulp vragen en geven op talloze manieren werd verbeeld. Soms absurdistisch, soms aangrijpend, soms aangrijpend absurd.

Het was prachtig theater en de hele voorstelling lang, dacht ik: minister Helder -inmiddels demissionair minister- móet deze voorstelling zien. Als gezonde tegenhanger voor haar irreële denkbeelden over zorg die me angst aanjagen. Want wat gaat er gebeuren als de politiek zijn handen van de zorg aftrekt en bij burgers neerlegt? ‘De politiek gaat het niet oplossen,’ zei Helder letterlijk. Terwijl het toch echt de politiek is die ons hier gebracht heeft: de verzorgingshuizen gesloten, de verpleeghuizen alleen nog toegankelijk voor de allerzwaksten en zorgverleners die in groten getale het bijltje erbij neergooien. Niemand heeft zin om met te weinig mensen, ronduit slechte zorg te geven.

En ja, Nederland vergrijst en de zorgkosten stijgen. Maar waar zijn de maatregelen gebleven die daarop anticipeerden? Waar was het debat hierover? Corona bracht ons op de rand van een zorginfarct, maar nog steeds praten we niet. Worden moeilijke vragen over de grenzen van behandelen vermeden en stelt niemand de vraag waarom er wel geld is voor peperdure medische zorg om mensen in leven te houden, maar niet voor de chronisch zieken en ouderen? Waarom wil Helder wel geld uitgeven aan technologische (schijn)oplossingen, maar niet aan beter betaalde zorg? Waarom is langer thuis wonen de inzet van ouderenzorg, terwijl het nu juist gaat om die momenten waar zelfstandigheid geen haalbare kaart meer is. Het argument dat de zorgkosten dalen als mensen langer thuis wonen, klopt niet. Onderzoeken laten zien dat de kosten verschuiven maar niet dalen, zeker niet bij intensieve zorg. (1) En last but not least, waarom luisteren we niet naar zorgverleners? Waarom richten we de zorg niet zo in dat het weer een fijn beroep wordt?

Wie kijkt naar Help I need some body, ziet hoe kwetsbaar de zorgrelatie is. Aan beide kanten kan er zoveel misgaan. De zorgvrager niet gezien en gehoord, geobjectiveerd en betutteld. De zorggever overvraagd, uitgehold, een radartje in de zorgmachine. Maar er is ook die grote schoonheid als het wel goed loopt. Als zorgvrager en -verlener als het ware één lichaam worden. Samenvloeien in wederzijds begrip en respect. Zorg -en ik praat uit ervaring- kan je leven maken of breken. Iedere dag ben ik dankbaar voor wat zorgverleners aan mijn leven toevoegen. Hoe ze mijn leven mogelijk maken en verrijken. Maar steeds vaker lig ik ‘s nachts wakker en vraag me af hoe het moet als het personeelstekort in de zorg nog groter wordt. Als mijn zorgbudget gekort wordt. Als mijn moeder van drieëntachtig straks zorg nodig heeft die ik haar niet kan geven. Wat dan?

Beschaving lees je af aan de manier waarop een samenleving met zijn zwaksten omgaat. Op voorhand de handdoek in de ring gooien en de verantwoordelijkheid bij individuele burgers leggen, is een beschaving gestoeld op neoliberale leest. Maar de zorg verdient beter en gaat ons -vroeg of laat- allemaal aan. Help I need some body houdt ons een theatrale spiegel voor: iedereen is kwetsbaar en we hebben elkaar nodig.

(1) Thuis wonen geen kostenbesparing

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *