Goedkope egalitaire zorg

Het ontgaat niemand. Er wordt hard en drastisch ingegrepen in het zorgstelsel. Veel mensen dreigen in een situatie terecht te komen, waarin ze niet meer de benodigde hulp of hulpmiddelen krijgen. Betaalde zorg wordt vervangen door mantelzorg, de vergoeding voor huishoudelijke hulp loopt sterk terug, AWBZ zorg wordt voor steeds minder mensen toegankelijk en hulpmiddelen worden slechter van kwaliteit, want alles moet goedkoop.

Nu ga ik niet lopen roepen dat de huidige bezuinigingen een schande zijn. Het is duidelijk dat het zorghuishoudboekje niet op orde is. De vraag is echter hoe zoiets op te lossen en tot nu toe ben ik niet onder de indruk van de voorgestelde maatregelen, waarin vooral de geldkraan wordt dichtgedraaid. Een ruimere visie op waar het mis gaat ontbreekt, en opnieuw wordt er gekozen voor een systeem zonder enige differentiatie, waardoor er echt grote klappen gaan vallen bij mensen met een intensieve zorgvraag.

Twee voorbeelden uit mijn eigen leven. Deze week had ik het beruchte keukentafelgesprek voor een herindicatie van mijn huishoudelijke hulp uren. Ik krijg nu 2,5 uur hulp en ging ervan uit dat dat flink opgeschroefd zou worden, nu ik als alleenstaande moeder door het leven ga. Helaas viel dat zwaar tegen. Ik krijg 4,5 uur toebedeeld en in die tijd moet mijn hele huis schoongemaakt worden (inclusief de ramen, vuilnis, bedden verschonen en de was). Wie ervaring heeft met het hebben van een zevenjarige in huis (ik geef toe de mijne is erg slordig en niet bang om vies te worden…) snapt dat ik aan die 4.5 uur nooit genoeg heb. Ik zal vervuilen. Maar het idiote is dat een 80-jarige die rolstoelgebonden is en alleenwonend, ook 4,5 uur zou krijgen. Bij een indicatiestelling wordt er namelijk gekeken naar een standaardlijst van handelingen, vloeroppervlakte, en de aan- of afwezigheid van bepaalde apparaten. Of er een kind is, hoe vies het huis wordt, hoeveel was er gedaan moet worden, het wordt allemaal niet meegewogen. Daardoor zijn onder- en over indicaties aan de orde van de dag.

Een ander voorbeeld is het adagium dat hulpmiddelen die verstrekt worden “zo adequaat en goedkoop” mogelijk moeten zijn. Wie daar even bij stilstaat snapt dat die twee zaken elkaar meestal uitsluiten. Eens adviseerde een ergodame mij dat ik maar voor een Frans toilet moest kiezen, als ik niet meer van de wc kon opstaan. Dat “Frans toilet” bleek een gat in de grond te zijn… Hoe ik boven dat gat diende te hurken met mijn spierzieke lijf en hoe mijn huisgenoten zo’n gat als wc zouden vinden, leek de dame in kwestie niet te boeien. Zij had haar meest goedkope en adequate oplossing gevonden: Als ik niet meer op een wc-pot hoefde te gaan zitten, had ik ook geen problemen met opstaan…

Helaas is mijn ervaring dat dit voorval niet slechts één ongelukkig voorbeeld is. Slechte, ondoordachte adviezen, gedicteerd door de macht van het geld, zijn aan de orde van de dag. Het gevolg is dat mensen voorzieningen krijgen die niet naar tevredenheid functioneren, waarna het hele circus van aanvragen, indicatiestelling en verstrekking weer van voren af aan moet beginnen. Onnodig, frustrerend en heel duur! De voorbeelden van ineffectieve zorg zijn oneindig en dan heb ik het alleen nog maar over dit hele kleine segmentje van zorgland. Daarom zouden beleidsmakers veel gerichter moeten nadenken over een gedifferentieerde, niet egalitaire verdeling van geld (kijk naar individuen en stop het protocollaire gelijkheidsdenken) maar ook naar hoe het beschikbare geld effectiever en duurzamer besteed kan worden. Inzetten op alleen maar goedkoop, blijkt uiteindelijk ook in de zorg duurkoop.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *