Antikwakfundamentalisme

Het valt me steeds vaker op: de agressie waarmee sommige mensen alles, wat niet in het reguliere, wetenschappelijke straatje past, direct afdoen als kwakzalverij of erger. Recent had ik die ervaring op Twitter met een medisch journaliste. Zij kon het niet verdragen dat ik mij kritisch uitte over het Nederlandse vaccinatiebeleid. Zonder enige verdiepende vraag te stellen werd ik direct in het hokje anti-vaxxer geplaatst en weggezet als dom. Mijn intellect zou niet hoger reiken dan kamertemperatuur (ja, er viel ook nog wat te lachen met deze mevrouw) en ik zou mijn kind doelbewust schade toebrengen. Nu ben ik geen anti-vaxxer, noch anti wetenschap. Ik vind goede controle op alternatieve geneeswijzen belangrijk, maar ik maak ook graag mijn eigen afwegingen. Zo hebben man en ik uiteindelijk gekozen ons kind wel te enten tegen difterie, kinkhoest, tetanus en polio, maar niet tegen bof, mazelen, rode hond en hersenvliesontsteking.

Een ander voorbeeld van toenemende medische intolerantie, is het verbieden van alternatieve geneesmiddelen. Zo mag ik mijn dochter niet meer insmeren met Edelweiss-zonnecrème van Weleda, omdat daar geen synthetische zonnefilter in zit. Dat de minerale zonnefilter even goed werkt bij mijn roodharige dochter met witte huid, doet kennelijk niet ter zake. Maar ook de oogdruppels van Wala, die me hebben gered van chronische oogontstekingen, zijn alleen nog maar verkrijgbaar via een Duitse apotheek.

Een waar hoogtepunt werd afgelopen maand bereikt, toen een uithuisplaatsing dreigde bij een moeder die haar kind enkel rauw voedsel te eten gaf. Haar zoon Tom zou een groeiachterstand hebben, lijden aan mineralentekorten en het risico lopen op cognitieve gebreken, omdat hem magnetron-doorstraalde boontjes en in Croma gebraden vlees werd onthouden (ja, dat bedoel ik cynisch).[1] Het geheel deed me denken aan het proces rond Sylvia Millecam in 2007, wiens keuze om niet regulier behandeld te willen worden, tot een volksrel werd en leidde tot rechtsvervolging van Jomanda en een aantal andere alternatieve genezers. En hoewel ik de mening van het hof aangaande het belang om patiënten goed te informeren over alle mogelijkheden en onmogelijkheden van behandelingen volkomen deel, herinner ik me ook mijn ergernis over het feit dat Millecam in de hele zaak werd weggezet als een volgzaam, onmondig kind dat niet goed in staat zou zijn een bewuste keuze te maken omtrent haar behandeling.

Moraal van dit verhaal. Het lijkt er in toenemende mate op dat de er een dwingende mainstream geneeskunde aan het ontstaan is, die steeds minder ruimte laat voor eigen keuzes op het gebied van ziekte en gezondheid. Andersdenkenden worden stelselmatig wegzet als dom of als gelovigen der kwakzalverij. Dit antikwakfundamentalisme lijkt me een doorgeschoten uitwas van een gezonde tendens om mensen tegen miskleunen op gezondheidsgebied te beschermen. De gelijkheidsdwang die elk soort van fundamentalisme kenmerkt, brengt de denk- en keuzevrijheid van het individu in het geding. Dat lijkt op het kind met het badwater weggooien.

[1] Inmiddels tien jaar later (2023) blijkt Tom een normale lengte te hebben, kerngezond te zijn en geen cognitieve gebreken te hebben ontwikkeld, terwijl hij al die jaren rauw is blijven eten.

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *