De dood op Twitter (X)

Dit blogje is gepubliceerd op Corporate Compassion: De website voor “Het nieuwe denken in een veranderende samenleving”.

Op mijn Twitter-tijdlijn word ik geconfronteerd met het volgende bericht: “Zieke Hans kondigt dood aan via Twitter. Hij kan niet meer. Zijn lichaam is op.” Daarachter de welbekende link naar een pagina met meer informatie.

Een moment aarzel ik. Wil ik meer weten of niet? Ik ken Hans niet en het fenomeen van de aangekondigde dood via Twitter is dusdanig nieuw dat ik niet goed weet hoe ik me daarover moet voelen. Maar mijn nieuwsgierigheid is sterker dan alle andere gevoelens en met een snelle muisklik treed ik binnen in de laatste uren van Hans Groeneweg (55). Hans blijkt longpatiënt en zijn toestand is dermate slecht dat hij stervende is. Hij kiest niet voor euthanasie maar voor palliatieve sedatie. Zijn laatste dagen zal hij in slaap gehouden worden, geen eten en drinken meer krijgen en zodoende spoedig sterven.

In de dagen na dit besluit neemt Hans op Twitter afscheid van talloze vrienden en volgers. Hij wenst hen allerlei goeds toe voor het leven en deelt zijn moeilijke momenten. Dan op 25 juni om 2:05 PM volgt het bericht: “HET GAAT GEBEUREN. Ik ga de Twilight Zone binnen om mijn laatste reis te starten. Iedereen bedankt voor de hartverwarmende berichten.” Waarna drieëndertig minuten later zijn allerlaatste tweet volgt: “Het doet me zo ontzettend veel pijn om mijn lieve Bella te moeten achterlaten. Beiden huilen we tranen met tuiten. Zo’n pijn!”

Het is nieuw. De dood zo dichtbij op een beeldscherm. Sommigen mensen menen dat het niet gepast is. Dat zoiets intiems als de dood niet thuishoort op een scherm. Ik zou het eerder omdraaien. Kennelijk kan Twitter zo vertrouwd voelen dat het normaal wordt om het als afscheidsmedium te gebruiken. Maar hoe zit dat met mensen zoals ik, die Hans op dit laatste eindje van zijn leven ineens gaan volgen? Zijn wij sensatiebelust? Is het een vorm van ramptoerisme, via Twitter gluren naar het doodsbed van een ander? Als je het oppervlakking bekijkt misschien wel, maar reflecterend op mijn eigen drijfveer zie ik dat ik vooral bezig met mijn eigen dood. Via Hans kijk ik de kunst van het sterven af. Ik spiek vooruit om straks bij mijn eigen einde niet met lege handen te staan. Meeleven met de dood van Hans verzoent me met mijn eigen sterfelijkheid.

In zijn Noorderlichttrilogie beschrijft Philip Pullman een mensensoort die de eigen dood zichtbaar om zich heen heeft, in de vorm van een vaal, stil, dof personage met gemoedelijk gezicht. Dit personage komt dichterbij naarmate je tijdstip van sterven nadert. Op een zeker moment neemt een van deze personages het woord en richt zich tot ons stervelingen, voor wie de dood onzichtbaar is. Hij moedigt ons aan in rust en vriendschap samen met onze dood te leven. “Wees vrienden, vraag je dood dichtbij te komen en zie wat je van hem gedaan kunt krijgen.”

Discussies over de gepastheid van de dood op Twitter, hangen samen met het beschouwen van de dood als een abnormaliteit. Iets wat niet bij het leven hoort. Maar wie op goede voet leeft met de dood hoeft hem niet uit het zicht te houden.

Hans is inmiddels overleden, lees ik net op Twitter.

@oogwerkdot.nl Ik wens je een goede laatste reis! #dood

________________________________________
Philip Pullman – De Noorderlichttrilogie. Het eerste deel van dit boek is verfilmd als The golden compass.

 

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *