Waterkantzitten

Het leek me een fijn plan. Investeren in een drijvend terras bij mijn woonboot, waar ik ook met mijn rolstoel op zou kunnen zitten. Door een hoogteverschil van één meter is dat bij mijn huidige terras niet mogelijk. Blijmoedig toog ik dus het pad der ambtenarij op om een vergunning aan te vragen, maar in plaats van terecht te komen in de blijde wijde wereld, liep ik vast in een bureaucratisch wespennest.

Dit zijn de feiten: Tot het eind mijner dagen mag het huidige, niet rolstoeltoegankelijke terras, voor mijn boot blijven liggen. Een nieuw terras met precies dezelfde afmetingen, alleen hoger, mag echter niet. En al zijn er altijd uitzonderingen mogelijk, dat geldt alleen bij zwaarwegende factoren en daarvan is in dit geval geen sprake. “Waternet is alleen verplicht ervoor te zorgen dat iemand met een rolstoel zijn woonboot in kan, zitten op een terras is geen zwaarwegend belang,” zo zegt de Waternet-mevrouw.

Daar heeft ze een punt. Waterkantzitten is puur genot. Zonnetje, eendjes, uitzicht, stilte. Allemaal niet nodig voor het alledaagse functioneren in het menselijk bestaan. En ook zonder nieuw terras zal ik heus blijmoedig verder leven. Maar wat blijft wringen en moeilijker te aanvaarden is, is de onwil die mij tegemoet stroomt. Hoe komt het dat de ambtenaren die deze zaak onder ogen krijgen zo empathieloos zijn? Zouden zij de door hen toegepaste redenatie ook laten gelden voor zichzelf? Zouden zij er genoegen mee nemen om enkel hun huis of boot te kunnen betreden, terwijl aan de achterzijde daarvan een tuin of water prijkt, waar anderen wel, maar jijzelf niet kunt vertoeven?

In deze zaak komt een belangrijke waarheid aan het licht: De sociale en fysieke omgeving van mensen met een handicap, bepaalt in zeer grote mate of zij gelijkwaardig en volwaardig kunnen deelnemen aan het maatschappelijk leven. In dit geval is het namelijk niet mijn spierziekte die mij belet om mijn leven ten volle te leven, maar de wereld die mij beperkt door een niet te nemen obstakel op te werpen. Ik word onnodig gehinderd in mijn fysieke mogelijkheden, door de onwil van anderen om mee te werken aan een voor de hand liggende oplossing, die niemand schade, overlast, kosten of onrecht toebrengt.

Ik vraag niet boven de wet gesteld te worden. Ik vraag wel dat er maximaal gebruik gemaakt wordt van de ruimte om precedenten te scheppen, al het erom gaat toegankelijkheid te bevorderen. Want het kan toch niet zo zijn dat de gemeente Amsterdam daadwerkelijk van mening is, dat genieten aan de waterkant is voorbehouden aan hen die het geluk hebben om te kunnen lopen??

Ik ga maar eens een praatje met de wethouder maken.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *