Vooroordeel

Het is bijna volmaakt. Op een terrasje in de zon, met een glas witte wijn en een boek. Het enige dat ontbreekt is een sigaretje. Steels glijdt mijn blik naar het tafeltje naast het mijne. Daar zit een echtpaar met een blauw pakje Gauloises voor zich op tafel. Mijn favoriet. Ik verzamel moed en haal een euro uit mijn portemonnee.

‘Beetje gekke vraag misschien, maar mag ik twee sigaretten van jullie kopen?’
De dame – gebruind, gekapt, gestyled – laat haar blik over mij en mijn rolstoel glijden. ‘Nee hoor,’ zegt ze vastberaden, ‘daar begin ik niet aan.’
Haar echtgenoot verschiet van kleur en kijkt haar met grote ogen aan.
‘Ja,’ weerstaat ze zijn blik, ‘we weten helemaal niet of zij dat wel mag hebben.’
Haar man schudt resoluut twee sigaretten uit het pakje. ‘Je hoeft ze niet te betalen hoor.’

Op dat moment scheurt mijn dochter op een skelter langs het tafeltje. ‘Mama! Kijk hoe hard ik kan!’
Ik draai me om en steek mijn duim naar haar op. Als ik me weer tot het echtpaar richt, is de sfeer volkomen veranderd. De dame is zich bewust geworden van haar inschattingsfout. Ze heeft geen verstandelijk beperkte vrouw voor zich, die zich aan de blik van haar begeleider heeft weten te onttrekken om stiekem sigaretjes te bietsen. Schaamte kleurt haar gebruinde wangen dieprood.

Als ik terug ben bij mijn boek en wijntje, smaken de sigaretten me minder dan verwacht. Het blijft pijnlijk om geconfronteerd te worden met de wijze waarop de buitenwereld soms naar mij kijkt. Want wat zag deze dame toen ik aan haar tafeltje verscheen? In iedergeval geen vrouw zoals zij zelf, pimpelend op een terrasje, verlangend naar een sigaretje. Geen vrouw met een kind. Geen vrouw met werkende hersenen en vast geen vrouw die onmiddellijk bedenkt dat ze over deze situatie een blogje zal schrijven met de titel vooroordeel.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *