Vervangend lichaam

Twee vervangende lichamen heb ik tot mijn beschikking. Soms zelfs een derde, als dochter van zes in een opwelling van liefde en groot, zich spontaan aanbiedt: ‘Zal ik je in je jas helpen mama? Kom maar.’ En samen worstelen we dan mijn jas aan. Zij blij, ik ontroerd.

De ander twee vervangende lichamen zijn van man en moeder. Met een voorkeur voor moeder omdat zij naadloos op mijn brein aansluit. Het is bijna alsof ik mijn eigen lichaam aanstuur, zo precies voelt zij aan wat ik wil en hoe ik het wil. Ik heb het nog niet gedacht of zij heeft het al gedaan. Bij man loopt dat wat stroever. Tussen ons niet die magische aanvoeling, maar wel een boel humor om alles wat er onhandig is en misgaat. Kortom, het pakt steeds anders uit: een hulpbehoevend lijf met vervangende lichamen er omheen.

Voor velen is de gedachte afhankelijk te moeten zijn van de armen en benen van een ander, een gruwel. Men gaat nog liever dood. Die mensen zouden een bezoek moeten brengen aan de Franse film Intouchables, de verfilming van het levensverhaal van Philippe Pozzo di Borgo, die dit verhaal eerder opschreef in zijn boek ‘Le second souffle’. Het feit dat de film op waargebeurde feiten gebaseerd is, maakt hem extra indringend.

Philippe is een multi-miljonair die door een ongeluk tot aan zijn nek verlamd is geraakt. Voor zijn persoonlijke verzorging zoekt hij een vervangend lichaam. Een paar sterke armen en benen die voor hem kunnen doen wat hij niet kan. Maar, zo blijkt later, vooral iemand die geen medelijden met hem heeft. Iemand die door zijn handicap heen kan kijken en die hem als mens en niet als verlamde benadert. Driss, een zwarte jongen uit de Franse banlieues, is geknipt voor die rol. Zelf ook veroordeeld tot een leven tussen vooroordelen en onbegrip, ontstaat er tussen deze twee ‘onaanraakbaren’ een bruisende, vlammende chemie die je als kijker tot in je tenen raakt. Bovendien kan ik me de laatste film niet heugen waarbij ik zo vreselijk heb moeten lachen.

Intouchables is een film die breekt met alle stereotypen rond handicap en afhankelijkheid, zonder hierbij in romantisering te vervallen. De film toont zowel het zoet als het zuur van de afhankelijkheid van een ander, maar op zo’n open, hartverwarmende manier, dat het in ieder geval elk oordeel gebaseerd op angst, doet smelten. Wat overblijft is het besef dat elke situatie bepaald wordt door wat je er met elkaar van maakt. Intouchables is daarmee een film die gaat over handicap en huidskleur, maar meer nog over vriendschap en liefde.

Het lijkt het echte leven wel.

YouTube video

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *