Two Worlds Apart Together

Ik zit op nog geen halve meter afstand van haar in een soort pashokje. Het gordijntje is dicht en de ruimte voelt beklemmend klein. Ze draagt een witte doktersjas, heeft felrood gestifte lippen en trekt meteen van leer. Dat ik geen vragen mag stellen. Dat ze helemaal verkeerd geciteerd en begrepen. Dat tegenstanders van een bloedtest naar Downsyndroom haar uitspraken hebben aangegrepen om hun eigen punt te maken. Dat ze het verhaal nog één keer zal vertellen, maar dat ze niet onderbroken wenst te worden…

Right.

Ik ben in Almere voor de voorstelling Loket 13. Een initiatief van Erwin Wieringa, groot voorvechter voor een inclusieve samenleving. Dat het verwezenlijken van dit ideaal geen sinecure is maakt Loket 13 duidelijk. Bezoekers krijgen een rondleiding door een kliniek en ontmoeten daar – één op één! – acteurs, die hen een verhaal vertellen over leven met een beperking. Deze verhalen bieden een blik op de (voor)oordelen, waar mensen met een beperking dagelijks mee geconfronteerd worden.  

De witgejaste dame met de rode lippen is dus een actrice. Ze somt alle voordelen van de test op en benadrukt hoe geweldig het is als gehandicapt leven voorkomen kan worden. In het begin kan ik goed naar haar luisteren, maar gaandeweg beginnen mijn oren te suizen en raast mijn hart in mijn borstkas. Soms zie ik alleen nog maar haar mond bewegen, zonder echt goed te horen wat ze zegt. Ik besef hoe we hier zitten. In dit piepkleine hok. Two worlds apart together. Ik, drager van een erfelijke spierziekte en gekozen ongetest in mijn zwangerschap. Zij, gezond en bepleiter van screening op zoveel mogelijk ziekten. Ik, moeder van een prachtige dochter van zeven, die mijn ziekte heeft geërfd. Zij, arts en ervan overtuigd dat het egoïstisch is als ouders ervoor kiezen om een erfelijkheidsrisico te nemen.

Enkel de wetenschap dat dit een voorstelling is, maakt dat ik kan blijven luisteren naar de overdonderende monoloog van de gelipverfde dame. In het echte leven had ik me waarschijnlijk al van haar afgewend, maar hier lukt het me om even voorbij mijn eigen blik te komen en me te verplaatsen in haar verhaal. Er de logica en oprechtheid van in te zien. Ook zij wil het goede doen, al verschillen we van mening over wat het goede is.

Thuisgekomen vraag ik me  af hoe het voor deze actrice was om dit verhaal tegen mij – vrouw in een rolstoel met een duidelijk zichtbare handicap – te vertellen? En in het verlengde daarvan: hoe zoiets zou zijn voor voorstanders van prenatale screening? Kunnen zij hun oordelen over gehandicapt leven in stand houden in een ontmoeting? Kun je tegenover iemand zitten en de waarde van zijn leven wegen aan de hand van zijn handicap?

Loket 13 confronteert mensen met de gekleurdheid van de eigen blik. Dat is pure winst.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *