Tillift

Op het demonstratiefilmpje op You Tube ziet het er veelbelovend uit: de Handi-Move plafondlift, die je zelfstandig, dus zonder de hulp van een verzorgende, kunt gebruiken! De tilbeugel van Handi-Move tilt je, ik citeer: “zoals een moeder haar kind. Het lichaam wordt slechts op enkele punten ondersteund en toch is er dat grote gevoel van comfort en veiligheid.” Nou laat maar doorkomen die lift! Sinds ik me steeds wankeler voel tijdens de overstap van rolstoel naar wc, bed, of fauteuil en andersom, pieker ik steeds vaker over de toekomst. Het schrikbeeld niet meer zelfstandig naar de wc te kunnen, komt akelig dichtbij. Dat vooruitzicht stemt niet heel vrolijk en dus zoek ik naarstig naar uitwegen.

Ruud, de meneer die de tillift komt demonstreren, is een wat oudere en zeer vriendelijke man. Hij demonstreert de lift eerst bij zichzelf. Het ziet er net zo goed uit als bij de demo-mevrouw op het filmpje. Slechts het begeleidende muziekje ontbreekt. Nu is het mijn beurt. Ik moet de beugel pakken, naar me toe trekken en de “tilhandjes” onder mijn oksels plaatsen. Op het filmpje ziet dat er nice and easy uit, maar in werkelijkheid is de beugel behoorlijk zwaar! Als de handjes zitten waar ze moeten zitten, ben ik eigenlijk al moe. Maar dan volgen nog de (stalen!) beenbeugels. Die moet ik onder mijn benen wurmen. De demo-mevrouw doet dat elegant en ontspannen glimlachend, maar ik worstel me een slag in de rondte (een kwestie van wennen misschien?) Als ze eindelijk goed zitten reikt Ruud me de handbediening aan, zodat ik mezelf nu op kan tillen. Hoopvol druk ik op het knopje. Er gebeuren twee dingen tegelijkertijd. Mijn benen vallen wijd open (wat niet de bedoeling is, want dan laten de “tilhandjes” los, en de stalen beugels drukken keihard in mijn benen. Vooralsnog geen spoor van een comfortabel en veilig gevoel. “Is het vol te houden?” vraagt Ruud vriendelijk. Nee, het is niet vol te houden. Ik laat mezelf terugzakken in mijn rolstoel.

Ruud blijft de positiviteit zelve. Hij loopt welgemoed naar zijn bus en komt terug met stoffen banden voor mijn benen. Die moeten zowel de pijn als het uit elkaar vallen van mijn benen oplossen. Maar helaas. De banden blijken nog moeilijker te plaatsen dan de stalen beugels en ze voorkomen niet dat de handjes loslaten zodat ik gestaag naar beneden blijf zakken terwijl ik in de lucht hang. Mijn hoop begint te vervliegen. Nog even en hij sijpelt definitief door het plafond de ijle verte in.

Voor de vorm proberen we nog of ik de laatste en tevens belangrijkste handeling zou kunnen verrichten: het naar beneden schuiven van mijn broek en onderbroek, terwijl ik in de lift hang. In het filmpje zit de demo-mevrouw met haar broek aan op de wc, daar hebben we dus niks aan. In de folder lees ik: “Doordat het zitvlak volledig vrij blijft, kan men zich makkelijk aan- en uitkleden.” Dat zijn mooie dingen, maar helaas blijft mijn broek onaangeraakt aan mijn kont zitten.

Er rest slechts één conclusie. De mevrouw op het filmpje is een gezonde mevrouw en ik moet op zoek naar een andere oplossing.

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *