Struzzo!

Er is een nieuwe liefde mijn leven binnengereden. Een robuuste Italiaan die luistert naar de klinkende naam: Struzzo. Struzzo betekent struisvogel en even denk ik dat dat slecht nieuws is. Ik hou namelijk in het geheel niet van koppen in het zand. Maar mijn bezorgdheid blijkt onterecht. Struzzo brengt geen ontkenning in mijn huis, maar vrijheid! Hij helpt me bij het zelfstandig kunnen uitvoeren van al mijn transfers; van rolstoel naar bed, wc of bank.

Een jaar heb ik daarmee getobt zonder licht aan de horizon. Tot ik aan een rolstoelvriendin vertel, wat voor soort apparaat er ontworpen zou moeten worden om mijn probleem op te lossen.

Ze kijkt me glazig aan: ‘Je bedoelt zoiets als de Struzzo?’

Op haar telefoon laat ze me een apparaat zien dat inderdaad precies doet wat ik nodig heb… Even vloek ik flink. Waarom was dat ding voor mij onvindbaar geweest op het web? Waarom had vriendin niet eerder bedacht dat deze lift de oplossing was voor al mijn zorgen? Maar hé, ik ben geen kniesoor en ik waardeer het ontzettend als er redding komt in hoge nood, dus staak ik mijn vloeken en maak een afspraak met de Struzzo-leverancier.

Van hen mag ik het apparaat -dat omschreven wordt als een autonome sta-lift- vijf dagen uitproberen, waarin ik natuurlijk ontdek dat de Struzzo ook maar een gewoon apparaat is en geen wereldwonder. Want al gaat de transfer van rolstoel naar bed heel goed, de transfer naar de wc duurt te lang. Veeeeeel te lang. Eerst moet de Struzzo mij naar sta-stand heffen, dan moet ik klemgedrukt tussen twee grepen mijn broek naar beneden zien te wurmen, vervolgens de Struzzo zo sturen dat hij precies boven de wc komt te hangen en ik me naar beneden kan laten zakken. Tegen de tijd dat ik dan eindelijk op de wc zit, is dat al lang te laat. Zo’n sterke blaas heb ik niet.

Ook vermoeit het staan en het wurmen met mijn broek me enorm en krijg ik er pijn van in mijn nek en onderrug. Ik sta dus al op het punt om te concluderen dat ook deze lift me geen heil zal brengen, als het plots tot me doordringt dat ik de oplossing voor mijn probleem, steeds binnen dezelfde kaders zoek. Wat als ik eens echt out-of-the-box ga denken en het idee loslaat dat je een wc nodig hebt om je behoefte te kunnen doen? Dat je daarvoor moet opstaan en je broek moet laten zakken? Wat als ik de wc-gang -zoals die normaal gesproken verloopt- loslaat, en op zoek ga naar een nieuwe vorm, die past binnen de grenzen van mijn eigen mogelijkheden?

Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb de Struzzo omarmd. Hij staat in mijn slaapkamer met een emmer eronder, zodat ik de tocht naar de wc kan overslaan. Ik heb een vriendin die kleding ontwerpt, gevraagd om mijn broeken zo aan te passen dat ik ze niet naar beneden hoef te trekken, maar direct op de Struzzo kan schuiven. En het werkt! Een jaar van tobben is voorbij. Ik kan zelfstandig naar het toilet!

Lang leve de Struzzo! En lang leve de beperking die creatief maakt!

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *