On top of the world

Ik voel me on top of the world. Voor het eerst in mijn rolstoelgebonden leven ben ik in een vliegtuig getild en heb ik me samen met dochter naar de Bodensee begeven. Naar heuvels in alle tinten groen, velden van helgeel tot okergoud en Alpenketens die – afhankelijk van het weer – op magische wijze verschijnen en verdwijnen. Het glasheldere water ademt dat het hier goed is. Het leven, de wereld, haar mensen.

We zijn neergestreken op een terrasje om te genieten van het Duitse süss gebäck. Stemmen kabbelen langs me heen, dochter speelt en de schaduw van een boom beschermt me tegen de zon, die uitbundig haar liefde de wereld instraalt. Ik voel me vrij en dankbaar dat ik al mijn angsten om hier te komen (Hoe moet dat met vliegen? Is het huisje toegankelijk genoeg? Zal mijn reisgezellin mij goed kunnen tillen? Zal de zorg voor mij haar niet te veel belasten?) heb gelaten voor wat ze zijn: angsten en geen realiteit. En zo zit ik daar te barsten van geluk, als er opeens een man op me af komt lopen. Hij heeft lange haren, sandalen, een leren gevlochten bandje om zijn pols en een zoete glimlach. Hij verontschuldigt zich voor het feit dat hij me zomaar aanspreekt, ‘maar,’ hij kijkt me ernstig in de ogen, ‘iets in me zegt me dat ik dit moet doen.’ Hij drukt een kaartje in mijn hand en verdwijnt. Verbouwereerd staar ik naar de foto tussen mijn vingers. Er staat een vrouw op die ondersteboven aan een boom hangt. Haar voeten zijn vastgeknoopt aan een tak, haar haren waaieren uit in de lucht. Onder de foto staat een tekst: Hangab Zentrum Bodensee.

Bij thuiskomst bezoek ik de website van dit zentrum en begrijp dat de mensen die aan zo’n boom hangen een massage ondergaan. Nu zal ik niet ingaan op de details van wat zo’n massage allemaal voor je kan doen, noch zal in de kwestie duiken hoe ik met mijn lijf in hemelsnaam in die boom had moeten hangen? Ik zal ook niet twijfelen aan de goede bedoelingen van de boommassageman. Ik wil slechts één vraag stellen: Waarom ik? Waarom koos deze man, op dat bomvolle terras, juist mij als potentiële boomhanger uit? Was dat, omdat hij zag dat ik zat te barsten van geluk en wilde hij daar nog een schepje bovenop doen? Zag hij “iets” in mij, waardoor hij mij rijp achtte voor een volgende stap in mijn spirituele ontwikkeling? Was het liefde op het eerste gezicht, maar durfde hij slechts via zijn werk contact met mij te maken? Het is allemaal mogelijk, maar ik vermoed dat de echte reden banaler van aard is. De man zag mij in het geheel niet. Hij zag mijn geluk niet, noch de weg die ik had afgelegd om tot dat geluk te komen. Hij zag een vrouw in een rolstoel en het kon niet anders of het zou beter met mij kunnen gaan. Maar helaas, ik was al on top of the world. En hoger dan hoog hoef je niet te reiken.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *