Locatie van ziekte

Het lijkt zo simpel. Handicap en ziekte zijn een medische zaak. Je kunt ze dus localiseren bij de persoon die aan een bepaalde kwaal lijdt. Toch?

Deze week ben ik verwikkeld geraakt in een kwestie die deze simpele redenering flink bevraagt. Op de school van mijn dochter loopt een procedure om de school beter toegankelijk te maken. De aanwezigheid van een gehandicapt kind maakt het noodzakelijk dat er een lift geplaatst wordt. Je zou denken dat ik als rolstoelmoeder blij ben met deze ontwikkeling, maar er schuilt helaas een addertje onder het gras. De voorziening die de school wil plaatsen is een stoeltjeslift. Daar heb je als rolstoelmoeder dus helemaal niks aan.

Pogingen om de procedure bij te sturen stuiten op veel weerstand. Bij de school, bij het stadsdeel. De door mij bepleitte plateaulift is namelijk veel duurder en daarom lijkt het niet uit te maken dat een plateaulift het gebouw langdurig toegankelijk maakt voor iedereen, terwijl een stoeltjeslift dat kortdurend doet voor maar één kind.

Op dit soort momenten voel ik me gehandicapt. Niet door mijn lijf, maar door de onwil van de buitenwereld om zich hard te maken voor een toegankelijke wereld. Al in de jaren ’70 erkenden sociologen dat het hebben van een handicap niet alleen een medisch-, maar ook een sociaal probleem is. Beperkingen ervaren mensen niet aan hun lijf, maar aan hun bewegings(on)mogelijkheden in de wereld. Vroeger waren mensen dan ook veel gehandicapter, ook al hadden ze dezelfde functionele beperking. Technologische oplossingen hebben alles veranderd.

Toch blijkt uit dit voorbeeld dat er nog veel gewonnen kan worden. Zolang mijn handicap mijn probleem blijft, heeft de wereld het mog niet begrepen.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *