Lichaam in verval

Vorig jaar winter voelde ik het voor het eerst. Als mijn gezicht te koud wordt, kan ik mijn lippen niet meer goed bewegen. Dan verlies ik de macht over de spieren rond mijn mond. Toen de temperaturen in de lente weer stegen, verdween de sensatie en borg ik de herinnering op in het kastje “zaken die vanzelf weer overgaan”. Maar dat was ijdele hoop. Nu het opnieuw kouder wordt gaat het articuleren ook weer moeilijker.

De badkamerspiegel bevestigt mijn vrees. Mijn mond is inderdaad veranderd. Mijn onderlip vouwt zich in ruststand naar buiten om. Het is lelijk. Echt lelijk. En het voelt naar. Die stijve, onbeweeglijke mond. Het maakt me onmachtig en bang. Zal dit probleem zich over een tijdje ook voordoen als ik gewoon binnenshuis ben? Wordt het een permanente staat? Kunnen mensen me dan nog goed verstaan? Angst strekt zijn kille tentakels in me uit en ik verzet me tegen mijn spiegelbeeld. Die vrouw in het spiegelende, zilveren oppervlak heeft niets met mij te maken. De zwakte van haar spieren staat haaks op de kracht die ik van binnen voel. De onmacht die zij ervaart tijdens het spreken, botst met mijn talent om me uit te drukken in taal. Wanhopig graaf ik mijn geheugen naar medische ingrepen die dit probleem kunnen tackelen. Die van mij weer een geheel kunnen maken. Een kloppende binnen- en buitenkant.

Buiten is het licht goud. Perfecte regendruppels glanzen in de spinnenwebben die mijn tuin sieren. De geur van vallend blad prikkelt mijn neus. Ik krijg zin in appeltaarten bakken en verhalen voorlezen bij het vuur. De herfst is de tijd van het jaar die ik het meest liefheb. De stervende natuur brengt me dichter bij mezelf en elke jaar opnieuw, ben ik geraakt door de schoonheid van het verval. Het is als een arm van troost om me heen, want de natuur leert me dat sterven erbij hoort en dat daarop altijd weer de lente volgt. De opbouw. Het bloeien.

Ja, de herfst heeft zijn intrede gedaan in mijn lichaam. En soms vrees ik een koude, eenzame winter. Tegelijkertijd borrelt en bruist het in mij alsof het lente is en weet ik dat er prachtige zomers in het verschiet liggen. Het is soms wat verwarrend, al die seizoenen verenigd in één mens. Maar ook: wat een rijkdom!

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *