Gehandicaptentoilet

Toegegeven. Het is soms behoorlijk spannend, het zittende leven. Vooral als je staat te wachten voor de deur van het gehandicaptentoilet. De vraag is dan: wie komt er zometeen naar buiten wandelen? En onder welke categorie valt deze persoon?

De eerste categorie zijn alle legale bezoekers van het toilet. Gehandicapten dus, maar ook moeders met kinderen, want steeds meer gehandicaptentoiletten zijn tevens baby-verschoonruimtes (wat ze gelijk een stuk ontoegankelijker maakt, maar dat terzijde…) Die eerste categorie is dus weinig interessant. Snel door naar categorie twee: De sorry- mevrouwen (ja sorry, het zijn altijd vrouwen die tevoorschijn komen uit het toilet. Eerst dacht ik dat dat bewees dat mannen deugdzamer zijn dan vrouwen, maar een voor de hand liggender verklaring is dat er voor het mannentoilet nooit een rij staat). Leeftijd tussen de 30-50 jaar. Platte schoenen. Ze putten zich uit in verontschuldigingen en doen boete voor hun overtreding door niet alleen galant de deur voor me open te houden, maar ook het licht te ontsteken. Ze vragen: ‘Gaat het lukken zo?’ én ze sluiten de deur achter me. Het is een knap staaltje subiete omzetting van schaamte naar schuld en naar het inlossen van die schuld.

De volgende categorie bestaat uit de waag-er-eens-iets-van-te-zeggen-dames. Leeftijd tussen de 50-70. Type Bijenkorf. Sjaaltje, te sterk parfum, bevroren glimlach op te rode lippen. Licht gehakt. Ze hebben me nog niet gezien of er verschijnt een arrogante blik in hun ogen. Ze spelen het zo dat ik hen iets aandoe in plaats van andersom. Ze zeggen niks, maar kijken des te meer. Hun schaamte transformeert zich onmiddellijk naar een krachtig pantser van gelijke rechten. Waarom zou ik wel en zij niet op die riante wc mogen?

Last but not least zijn er de kut-ik-ben-betrapt-nu-krijg-ik-straf-vrouwen. Hun schaamte wordt onmiddellijk paniek. Soms simuleren ze een handicap door licht te trekken met een been, maar meestal verdwijnen ze snel uit beeld. Ze vermijden ieder oogcontact en iets zeggen zit er niet in. Dat komt door hun dichtgesnoerde keel. Dat is wat angst met een mens doet.

En al geniet ik natuurlijk van de spanning in mijn leven, de vraag blijft waarom deze vrouwen zo idioot reageren? Waaruit blijkt eigenlijk dat alléén gehandicapten op een gehandicaptentoilet mogen? Komt dat door de gehandicaptenparkeerplaats? Parkeren op een gehandicaptenparkeerplaats mag niet, dus plaatsnemen op een gehandicaptentoilet ook niet? Kennelijk. Maar zelf ga ik uit van een andere logica. Het rolstoelembleem op de deur geeft aan dat dit toilet óók voor mensen in een rolstoel toegankelijk is. Niet alleen. Oók. Dus van mij mag u gerust het gehandicaptentoilet induiken. Ik kan prima even op u wachten. Ik zit toch.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *