Bekende vreemden

Deze column is geschreven voor Leefwijzer; Community voor mensen met een chronische ziekte of handicap

Lotgenotencontact. Ik weet niet waarom, maar het woord doet me denken aan de glutenmevrouw van Brigitte Kaandorp: ‘Ik heb een heel zwaar leven, echt heeeeeeeeel zwaar, moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk…”

Deze negatieve associatie staat in schril contrast met de ontmoetingen die ik daadwerkelijk met lotgenoten heb. Die zijn allesbehalve ellendig. Neem nou het feestje dat ik deze week bezocht ter ere van het verschijnen van het boekje Bed & Breakfast zonder drempels, van Eelke Droomt (warm aanbevolen!). Er waren daar acht rolstoelers en allemaal spierziek. Aan het eind van het feestje eindigden we met zijn allen rond de tafel. Het is bekend: soort zoekt soort.

Het was daar dat ik me realiseerde dat het contact met rolstoelgenoten veel weg heeft van het lid zijn van een auto- of motorclub, want we vergelijken er lustig op los. Hoe hard of hoe hoog je stoel kan en welke gadgets hij heeft. De hardrijders roepen dan al snel jaloerse gevoelens op bij de tragen en de hoogzitters kijken met een scheve blik naar de laagzitters, die zo makkelijk onder elke tafel passen. Kortom het draait op dit gebied om niet veel meer dan wie de mooiste, snelste, beste rolstoel van de club heeft, en net als bij leden van een autoclub is dat aangenaam vertoeven.

Maar er is meer! De opluchting bijvoorbeeld dat je niet de enige bent die er maar niet aan kan wennen dat die kleine wieltjes aan de achterkant van je rolstoel zo ver naar achteren uitsteken. Tijdens het feestje zag ik meermalen een tafel in beweging komen. Ik weet dat je daar als rolstoeler niets aan kan doen. Tafelpoten blijven gewoon makkelijk haken achter die kleine wieltjes. Zoals ook mooie lange tafelkleden dat doen, waardoor niet alleen de tafel maar ook het kleed – met alles wat erop staat – aan het schuiven gaat. Een nachtmerrie. Maar het kan altijd erger: iemand in ons clubje bleek ooit een kunstwerk van 2500 euro achter zich aan te slepen. Dan baal je pas echt…

Ik doe het samenzijn met lotgenoten echter onrecht aan, als ik alleen de hilarische kanten belicht. Er is namelijk nog een laag van diepere herkenning. In de lichamen en verhalen van anderen, vind ik mezelf terug. Iedereen worstelt met energieproblemen, toegankelijkheidsobstakels, zorgloket misère. Daardoor krijgt het contact onmiddellijk een soort gemak en intimiteit ook al kennen we elkaar nauwelijks. Bekende vreemden, dat is wat lotgenoten zijn.

Dus al vind ik het woord helemaal niks, de ontmoeting met lotgenoten is een ware verrijking.

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *