Zeemeermin op wielen

Ze lijkt te zweven door het water, omringd door rif en vis. Zuurstofbelletjes borrelen om haar heen. Haar lange haren reiken omhoog. Ze lijkt op een zeemeermin, met dit verschil: haar staart is geen staart maar een rolstoel. Een lichtgewichtrolstoel met drijvers van plexiglas. Je gelooft je ogen niet, maar het is waar. Hier maakt iemand een onderwatertour in een rolstoel. Die stoel is natuurlijk volslagen overbodig. Zelfs mensen met een totale verlamming kunnen gewoon de oceaan in zakken. Maar deze beelden dienen dan ook een ander doel. Ze bevatten een boodschap. Een boodschap verpakt in kunst.

De kunstenares, Sue Austin, heeft een progressieve ziekte, waardoor ze steeds minder kan. Tenslotte komt ze op het punt waar een rolstoel onvermijdelijk is. Ze verwacht dat ze het vreselijk zal vinden om in zo’n ding te zitten, maar het blijkt fantastisch. “Ik kon voorbij zoeven en de wind in mijn gezicht voelen. Alleen al het buiten op straat zijn was opwindend.” Haar ervaring van heroverde vrijheid, staat in schril contrast met de reacties die ze van anderen krijgt. “Mensen kijken naar me vanuit hun eigen aannames over het leven in een rolstoel. Als ik hen vraag naar de associaties die ze daarbij hebben, gebruiken ze woorden als: beperking, angst, medelijden, beknotting.

Op dat moment realiseert Austin zich, dat ze bij haar ervaring eigen verhalen zal moeten maken. Voor haar eerste werk Traces from a wheelchair (sporen van een rolstoel) smeert ze verf op haar wielen en maakt daarmee sporen op papier, buiten in het gras en op straat. “De rolstoel werd een object om mee te spelen.” Creating the Spectacle! het onderwaterwerk, ontstond vanuit de realisatie dat duiken je belevingswereld verruimt en gevoelens van vrijheid oproept, zoals een rolstoel dat ook doet. Duiken roept dan ook zeer positieve associaties op, maar rijden in een rolstoel niet. Austin vroeg zich af wat er zou gebeuren als ze beide werelden met elkaar in verbinding bracht?

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Wie kijk naar de zeemeermin op wielen, zwevend tussen het rif, in een tijdloze onderwaterwereld, zal het moeilijk hebben om niet zelf zo’n tripje te willen maken. Als het je lukt om zulke gevoelens te wekken bij iemand in een rolstoel, dan is je missie op beeldvormingsgebied meer dan geslaagd. Chapeau!

 

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *