Te Klein 2

De reacties op mijn blog over Roos waren overweldigend. Roos is een stoere meid van 14 met Achondroplasie (dwerggroei). Een fotostrip met haar in de hoofdrol werd door Meiden Magazine afgekeurd, omdat Roos te klein zou zijn. Mijn mailbox explodeerde van verontwaardiging, mijn lezersstatistieken schoten omhoog, en – ziehier de kracht van massale verontwaardiging – de hoofdredactrice van Meiden Magazine en de uitgever van Zpress Young, gingen het gesprek met mij aan. Ondertussen gaf Roos een interview aan De Stentor, en maakte theatergroep The Young Ones – waar Roos deel van uitmaakt – een voorstelling over de belachelijke eisen waar meiden tegenwoordig aan moeten voldoen. Last but not least, bereikte mij het goede nieuws dat de Tina de fotostrip met Roos wel gaat plaatsen.

En dan wordt het stil en voel ik me leeg. Want hoe prachtig het ook is dat door gezamenlijke inspanningen, iets akeligs in iets bijzonders werd getransformeerd, er blijft ook iets hangen. Iets waarvan ik weet dat het niet veranderd is. Noem het naïef, maar pas in een laat stadium kreeg ik door dat Meiden Magazine een puur commercieel blad is, dat drijft op adverteerders van schoonheidsproducten. Anti-puistjes-crème, make-up, kleding, alles wordt in een reportage-achtige stijl, te koop aangeboden Robert van Ginhoven, de uitgever van het blad, verwoordt de missie van Meiden als volgt: “Het is onze intentie om een leuk blad te maken voor jonge meiden, zonder ze te willen sturen of een educatief/maatschappelijk verantwoorde boodschap mee te willen geven. Het is onze mening dat kinderen in de huidige maatschappij al veel te veel in aanraking komen met zware, maatschappelijke onderwerpen, en wij willen ze juist een stukje ontspanning bieden, zonder die extra (sociale) druk.”

Je zou erom lachen als het niet zo triest was, want dat het blad “ontspanning” wil bieden, staat in schril contrast met de werkelijkheid. De lezeresjes van dit blad worden aangesproken als waren zij volwassen consumenten. Zij worden helemaal niet verlost van enige sociale druk. Integendeel. Meiden serveert die druk op gouden dienbladen uit. Zij bieden het frame aan dat dicteert, aan welke standaarden je moet voldoen om hip, cool, en gewild te zijn. Zij zijn degenen die meisjes al heel vroeg (Meiden is bedoeld voor meisjes vanaf 9 jaar) een zeer eenzijdig vrouwbeeld opdringt en daarbij schaamteloos de producten aanbiedt die dit beeld moeten verwezenlijken. Natuurlijk past een meisje als Roos hier niet in. Zij is de dolksteek voor het commerciële concept waarop dit blad drijft.

Dat is de leegte waarmee ik blijf zitten. Want hoe gaat dit veranderen als de mensen die dit blad maken en de bedrijven die hen die mogelijkheid bieden, zich onverschiilig houden voor de invloed van deze beeldvorming op jonge meiden. Marloes Wierckx, hoofdredactrice van Meiden, zegt in De Stentor zonder schroom: “Ik wil wel stellen dat we geen maatschappelijk verantwoord tijdschrift zijn.”

De mensen die dit blad maken zijn vast geen slechte mensen, maar ze hebben wel flink last van cognitieve dissonantie: Je weet dat wat je doet niet deugt, maar je hebt andere, botsende belangen. Dus kom je in een spagaat en ga je liegen. Je maakt een mooi verhaal over wat jouw blad aan meisjes biedt, terwijl je die meisjes feitelijk misbruikt voor een commercieel doel. Je zegt met droge ogen dat “Meiden Magazine nooit discrimineert en voor alle meisjes toegankelijk is (Van Ginhoven), terwijl je tegelijkertijd meisjes als Roos buitensluit.

Zolang je je eigen leugen niet erkent, verandert er niks. En als die erkenning vraagt om een gedragsverandering die grote (financiële) consequenties heeft, dan weet je zeker dat alles bij het oude blijft. Meiden Magazine zal haar door en door foute concept blijven hanteren. En de leugens zullen blijven bestaan.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *