Niet vanzelfsprekende seks

Na Intouchables en De rouille et d’os draait er opnieuw een film in de bioscoop met een gehandicapte in de hoofdrol. Het onderwerp: seks. Of beter gezegd, het gebrek aan seks. In The Sessions (2012) van Ben Lewin (1946, Polen) staat het hebben van seks, met een lichaam dat niet kan wat jij wilt, centraal. De film is gebaseerd op een artikel[1] van journalist en dichter Mark O’Brien, die op zesjarige leeftijd polio krijgt en daar een zware verlamming aan overhoudt. Mark brengt zijn dagen door in ijzeren long, waar hij slechts twee uur per dag uit kan. Alle motorische handelingen verricht hij met zijn mond. De rest van zijn lichaam is onbestuurbaar voor hem.

Seksualiteit staat voor Mark gelijk aan schaamte. Schaamte over zijn gedeformeerde lichaam, schaamte over zijn seksuele fantasieën en schaamte over de opwinding die hij voelt, als hij door anderen gewassen wordt en dan soms ongewild een orgasme krijgt. Als hij midden dertig nog steeds maagd is, besluit hij – na veel mitsen en maren – met een sekswerker in zee te gaan. Wat volgt is een ontmoeting met Cheryl (Helen Hunt). Ze is gehuwd en moeder. Als Mark direct bij de kennismaking zegt waar ze haar geld kan vinden, wijst ze hem fijntjes op het feit dat “iemand die een ander helpt om zijn seksuele problemen op te lossen, niet verward dient te worden met een prostituee.”

De keren dat Cheryl haar diensten mag aanbieden is gelimiteerd. Er mag geen band ontstaan en natuurlijk is dat precies wat er wel gebeurt. Maar – dat is het meesterlijke van deze film – nergens wordt het sentimenteel, ongeloofwaardig of klef. De verkenningstocht van Marks lichaam, het groeien van zijn zelfvertrouwen, zijn stappen naar geslachtsgemeenschap, alles is uiterst integer in beeld gebracht. Nergens sluipt er medelijden naar binnen, nergens riekt het naar sensatiezucht. De vanzelfsprekendheid waarmee seks wordt benaderd is ronduit opluchtend. Evenals de wegen die Cheryl bedenkt om, zonder beschikbare handen van Mark, toch aan haar gerief te komen.

Er is slechts één kritische vraag te stellen. Bij lezing van het artikel, waarop de film is gebaseerd, blijkt de regisseur het leven van de echte Mark nauwkeurig gevolgd te hebben, op de afloop na. Waar de film happy eindigt met een relatie voor Mark, is de echte Mark alleen gebleven. Ondanks deze biografische vertekening ten behoeve van het romantisch Hollywood ideaal, is The Sessions een must-see. Het is een prachtige illustratie van de gevangenis die het lichaam voor een mens kan vormen, maar ook van de mogelijke bevrijding hieruit door aandacht, aanraking en respect. Echt (seksueel) contact gaat voorbij aan de grenzen van het lichaam.

[1] Mark O’Brien: On Seeing A Sex Surrogate (Mei 1990, The Sun, issue 174)

YouTube video

Picture of Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *