Gewild worden

Ik zie haar bij de internationale foto-tentoonstelling Unseen. Dat is niet zo gek, want je kunt niet om haar heen. Ze staat midden in de ruimte en alles aan haar schreeuwt om aandacht. Haar naar voren vallende haren, haar hakken en strakke broek, haar onderdanige positie. Ze verleidt je tot kijken.

Maar er is meer. Wie haar van dichtbij bekijkt, ziet dat ze niet alleen geheel met plastic is overgoten, maar dat ze is opgebouwd uit stukjes foto’s van zichzelf. Deze vrouw is een beeld gemaakt van beeld. Daarmee lijkt ze iets te zeggen over de neiging van vrouwen om zichzelf te kneden naar hoe anderen haar graag zien. Zij is de vrouw zoals die getoond wordt in tijdschriften, op tv en in andere beeldopleggers. De gewilde vrouw. En haar tragiek is dat ze zichzelf daarbij verliest. Ze wordt nep. Net zo nep als het plastic waarvan ze gemaakt is.

Een maand later ontmoet ik een andere vrouw. Ditmaal op internet. Haar naam is Melissa Blake en ze is één van de honderd mensen die leven met het Freeman Sheldon syndroom. Dit syndroom gaat gepaard met zeer typische gezichtskenmerken. In een blog schrijft Melissa dat zij jaren heeft gewacht op haar droomman. Hoe langer hij wegblijft, des te meer gaat ze zichzelf en haar lichaam haten. Tot ze op een morgen wordt overvallen door een inzicht dat haar leven zal veranderen:

“Ik realiseerde me dat ik op de verkeerde plaats gezocht had. Ik hoopte alsmaar op een man die aan mijn handicap voorbij zou kunnen kijken. Iemand die mijn echte ik zou zien. Zij zat diep in mij verstopt, klaar om uit haar schulp te kruipen. Maar ineens realiseerde ik me dat het zou moeten beginnen met mij.” De eerstvolgende keer dat ze in de spiegel kijkt, probeert ze zichzelf met nieuwe ogen te zien. Haar golvende rode haar, haar sproeten en doordringend groene ogen. “Maar het meest van alles zie ik mijn littekens. Niet als een hopeloze herinnering aan mijn anders-zijn, maar als eretekens. Ze staan symbool voor alles wat ik heb doorstaan en voor alles wat mij mooi maakt.”

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als deze twee vrouwen samen gaan theedrinken. De kans dat ze dikke vriendinnen worden lijkt me klein, tenzij Nora Ephron (de director van You’ve got mail, je weet wel die mierzoete, heerlijke film met Tom Hanks en Meg Ryan) de ontmoeting regisseert. Dan vertellen ze elkaar misschien wel over het diepe verlangen om door een ander gewild te worden, terwijl je eigenlijk verlangt naar tevredenheid met jezelf. Daar drinken ze dan een kopje thee bij, met een gezellig taartje. En misschien zelfs een klein glaasje champagne.

Melissa Blake is journaliste. Ze blogt op So about what I said.

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *