Canta Ballet: De Uitvoering

In de voormalige gashouder van het Westerpark in Amsterdam, is de stemming verwachtingsvol. Iedereen is gereed voor de uitvoering van Het Nationale Canta Ballet. Een uniek project waarin gehandicapten met een Canta, het welbekende 45 km autootje, samenwerken met dansers van Het Nationale Ballet.

De lichten gaan uit, de spotlights aan, muziek vult de ruimte en daar rijdt het eerste knalrode wagentje de lichtcirkel van de gashouder binnen. Er volgen meer autootjes en samen snorren en zwieren ze door de ruimte, even later vergezeld door dansers in rood/wit/blauwe pakken, die de wagentjes lokken, terugsturen, uitdagen, ermee spelen. De tranen stromen over mijn wangen en later lees ik op Facebook en Twitter dat dat meer mensen is overkomen. Wat raakt er zo in deze voorstelling?

Voor mij was het de ongewoonheid van het zien van een gehandicaptensymbool (de Canta) in een esthetische context. Een hulpmiddel werd tot kunst verheven en dat is voor mij de wereld op zijn kop, want in het gewone leven is de beeldvorming rondom handicap en ziekte juist uitermate negatief. Dat de Canta en zijn bestuurders hier in de spotlights verschijnen, overweldigt me vanwege het schrille contrast met mijn dagelijkse realiteit.

Maar ook het samengaan van gezonde en gebutste lijven in éen groot geheel, beroert me. Ineens worden de schoonheid en vormentaal van elk afzonderlijk lijf, zichtbaar. Ik kijk net zo gefascineerd naar het door polio getekende lijf van Freek – die helemaal alleen en met zichtbare moeite een oversteek maakt door het midden van de gashouder – als naar de sierlijke bewegingen van de prima ballerina. Ben net zo geboeid door het speciale Multiple Sclerose loopje van Karin Spaink, met rode jurk en knalrode hakschoenen, als door de kunsten van de jeugdige dansers. Het Cantaballet is een ode aan de schoonheid van diversiteit. Gezonde en beperkte lijven verrijken elkaar wederzijds.

Het is dan ook jammer – en dat is mijn enige punt van kritiek – dat het ‘lijdende lichaam’ ineens weer op de voorgrond komt, als er teksten worden voorgedragen uit eerder gehouden interviews met de deelnemers. Los van het feit dat het een lelijke stijlbreuk vormt met de rest van het ballet, worden de dansers ineens weer gehandicapten en helaas ook nog eens op zeer pathetische wijze. Zinnen als: “Mijn nieren zijn op”, “Zero elegance”, “Ik ben altijd gepest”, “Ik heb een dikke, vette buik”, zijn tenenkrommend. Juist in een ballet waarin de onderscheiding tussen gezond en ziek op sublieme wijze wordt overstegen, is zo’n scène misplaatst.

Rest mij één vraag. Wanneer komt er een rolstoelballet? Ik wil dolgraag meedoen!

Het ballet is terug te kijken via Uitzending gemist. Ik moet er wel bij zeggen dat het op tv wel wat van zijn allure heeft ingeleverd, maar desalniettemin is het de moeite van het kijken waard.

Bron foto: Het nationale ballet

 

Marie-José Calkhoven

Marie-José Calkhoven

Blog delen op sociale media?

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *